۩ نخود نخود هر که رود خانه خود ۩

باز آی ساقیا که هوا خواه خدمتم

مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم

::حافظ::

جهان بسیار زیباست اگر هر چیز در جای خود باشد و هر عمل هماهنگ با شرایط دوره خود .

در سال های 1320 تا 1330 شخصی به نام احمد کسروی که از روشنفکران دوره خود بود با کتابهای خود جدل های دیالکتیکی به راه انداخت . و با نظریه هایی که داشت موجب شد تا مردم نسبت به دین مشکوک شوند . تا آنجا که بعضی از جوانان دور هم جمع می شدند و کتابهای مذهبی را به آتش می کشیدند و هدف آنها خرافه زدایی از دین بود . حال این را در نظر داشته باشد .

در همین سالها ، که کشور داشت به سمت استقلال خود پیش می رفت و دکتر مصدق با سازماندهی مردم داشتند مقدمات از بین بردن استعمار را می چیدند ، آقای کسروی با نظریاتشان (درست یا غلط ، بحث ما در این نیست ) موجب این شدند که مردم به جای مبارزه با استعمار به مبارزه با خرافه ها و ... بپردازند . سوالی که اینجا مطرح می شود این است که در این دوره زمانی هماهنگ کردن مردم در جهت مبارزه با استعمار لازم است ، یا مبارزه با ... ؟

آنچه که از بالا دریافت می شود همان جمله معروف "نخود نخود هر که رود خانه خود " است که هر حرفی جایی دارد و هر عملی مکانی .

از گذشته بگذریم ، به حال بنگریم :

به نظر شما در شرایط کنونی منطقه که رو به آرامش می نهد آیا شایسته است و درست است که با اعمال بی خردانه خود این آرامش را به هم بزنیم . در مورد انرژی هسته ای بسیار شنیده ایم و بسیار گفته اند . برخی وجود آن را حتی با احتمال بروز جنگ برای کشور لازم می دانند و برخی دیگر بر این نظرند که این فناوری در صورتی که موجب بروز جنگ شود باید از آن صرف نظر کرد .

تاکیدی که سران کشور برای دستیابی به فناوری هسته ای دارند این است که با دستیابی به آن می توان به توسعه در زمینه های مختلف دست یافت . حال شما به مالزی نگاه بیاندازید . مگر این کشور از فناوری هسته ای برخوردار است ؟ اما در عمل می بینید که این کشور در چند سال اخیر پیشرفت چشمگیری داشته و خود را توسعه داده است .

به نظر من دستیابی به این فناوری تا آنجا که آرامش کشور را بر هم نزند لازم است اما هنگامی که احساس می شود جنگی رخ دهد و فضای کشور متشنج شود باید از دستیابی به آن چشم پوشی کرد . زیرا اگر شعار ما توسعه باشد همه اثرات منفی جنگ را می دانند. پس پافشاری بر این موضوع در صورتی که منجر به تحریم ایران و در نهایت جنگ شود ، جالب نیست . البته ما باید نهایت تلاشمان را بر صلح آمیز بودن آن بکنیم اما طوری نشود که مورد شماتت آیندگان قرار بگیریم .

ممکن است بعضی ها بگویند پس غرور ملی ما چه می شود ؟ در جواب باید گفت قیمت این غرور چند است ؟ بروز جنگ ؟ از بین رفتن سرمایه انسانی ؟ در به دری و ... که خود بهتر از من می دانید .

نتیجه گیری :

باید مقتضیات زمان را در نظر گرفت و با در نظر داشتن شرایط دوره زمانی و پیامدهای ناشی از هر عمل تصمیم گرفت تا دچار خسران نشویم .